Teška sudbina jugoslovenskog Šmekera

Život Žarka Lauševića obeležile su i slava i tragedije. Segmente iz života, Laušević je pretočio u knjigu "Godina prođe dan nikad", koja je objavljena 2011. Drugu knjigu "Sve prođe pa i doživotna", posvetio je svom životu u zatvoru, a 2022. je objavio i treću knjigu "Padre, idiote!".

U svojoj knjizi kao početak tragičnih događaja koji su obeležili njegov život, označio je izvođenje predstave "Sveti Sava" u Jugoslovenskom dramskom pozorištu 31. maja 1990. godine. Bilo je to gostovanje Narodnog pozorišta iz Zenice sa predstavom po tekstu Siniše Kovačevića, u režiji Vladimira Miličina.

Laušević je tada bio u zenitu popularnosti i u predstavi je igrao naslovnu ulogu, za koju je dobio Sterijinu nagradu 1990. u Novom Sadu.

Posle toga je Lauševićev život postao pakao. Pripadnici Srpskog omladinskog bloka i Srpske svetosavske stranke koji su prekinuli predstavu, počeli su da proganjaju Lauševića, prekidali su mu predstave, čekali ga ispred stana, pretili smrću njemu i njegovoj porodici.

Prekretnica u njegovom životu, ipak, bio je 31. jul 1993. godine.

Žarko i njegov pet godina stariji brat Branimir, zvani Mili, napadnuti su od grupe ljudi u blizini jednog podgoričkog lokala. Tom prilikom je Žarko iz svog pištolja usmrtio dve osobe, a teško ranio jednu.

Osuđen je na 13 godina zatvora zbog dvostrukog ubistva. Presuda je, nakon žalbi, potvrđena 1994. godine. Kaznu je izdržavao u Spužu i Požarevcu. Nakon ukidanja presude od strane Saveznog suda, po ponovnom pretresu februara 1998. godine, izrečena mu je kazna od četiri godine zatvora zbog dvostrukog ubistva u prekoračenju nužne odbrane. Budući da je u tom trenutku već izdržao 4,5 godine, pušten je na slobodu. Po izlasku iz zatvora napustio je zemlju iz straha od krvne osvete i otišao u Njujork.

Tamo je boravio ilegalno i radio fizičke poslove.

Vrhovni sud Crne Gore je, međutim, po žalbi tužioca, 2001. godine odluku o kazni preinačio i izrekao kaznu od 13 godina zatvora. Početkom jula 2009. godine, saopšteno je da je Laušević uhapšen u Sjedinjenim Američkim Državama zbog boravka u SAD bez vize i da se razmatra njegova ekstradicija Srbiji po međunarodnoj poternici, koja je raspisana 2002. godine na zahtev Trećeg opštinskog suda u Beogradu.

Sud u Njujorku doneo je, ipak, odluku o ukidanju pritvora Lauševiću.

Laušević je pomilovan 29. decembra 2011. godine, a srpski pasoš uručen mu je 1. februara 2012.

Za svoje glumačke kreacije Laušević je dobio mnoge nagrade, kao što su Zlatna arena, Zlatna žirafa, Zlatna žaba, Zlatni ćuran, Zlatna košuta i druge.

Bio je oženjen dva puta. Prva supruga mu je bila glumica Maja Laušević, sa kojom je bio u braku od 1982. do 1998. godine. Sa njom ima dvoje dece, ćerku Asju, koja se bavi fotografijom i živi u Americi i sina Dušana, koji je doktorirao i bavi se umetnošću.

Druga supruga mu je glumica Anita Lazić, sa kojom je u braku od 1999. godine. Sa njom ima ćerku Janu, 23, koja se bavi medijima i živi u inostranstvu.

Laušević se povremeno vraćao glumi, a njegova poslednja uloga bila je u filmu "Heroji Halijarda".