Najstarija čačanska zgrada
Nekada je u njemu živela porodica brata kneza Miloša Obrenovića, a pominje se i u narodnoj pesmi jer je u velikoj poplavi voda stigla i do „Jovanovih dvora”
Čačak je ravničarski grad koga su redovno plavile Zapadna Morava, rečice i potoci koji se slivaju s planine Jelice. U jednoj velikoj poplavi voda je stigla i do konaka Jovana Obrenovića, pa je tako nastao i stih u narodnoj pesmi „Oj Moravo”,/„kiša pade, Morava nadođe/i potopi Jovanove dvore”.
Gospodar Jovan (1786–1850), kako su ga zvali u narodu, rođeni brat kneza Miloša i Jevrema Obrenovića, bio je komandant Moravsko-podrinjske vojne oblasti. U Čačku se zadržao nakon što je učestvovao u bici na Ljubiću 1815. godine.
U stilu starobalkanske arhitekture
S istaknutim predstavnicima varoši, episkopom užičkim Nikiforom Maksimovićem i knezom Vasilijom Popovićem, dao je doprinos izgradnji episkopskog dvora i porodičnog konaka. Izgradio i Crkvu Svetog Đorđa 1820. godine.
Konak je počeo da se gradi u martu, a bio je završen već u septembru 1835. u stilu starobalkanske arhitekture. Sagradili su ga majstori „goge”, zidari iz južne Srbije.
Iznad ulaza na jugoistočnoj strani, između dva prozora, naslikan je Jovanov grb. Nakon što mu je preminula supruga Kruna 1835. godine, on je čačanskoj Crkvi Vaznesenja Hristovog u spomen priložio Jevanđelje štampano u Moskvi krajem 18. veka sa srebrnim okovom. U martu 1838. godine uručen mu je poklon igumana Prokopija iz Trojice Pljevaljske koji se sastojao od pet crkvenih knjiga, kao i rukopisno Četvorojevanđelje prepisano krajem 16. veka. Ove knjige su danas u riznici Crkve Vaznesenja Hristovog.
U konaku je Jovan kratko živeo, već 1842. otišao je iz Čačka, a umro je u Novom Sadu.
Posle njega u konaku je bilo smešteno Okružno načelstvo, zatim žandarmerijska četa, potom školska poliklinika.
Od 1953. u njemu je stalna postavka Narodnog muzeja u Čačku.
Istoričar tog muzeja Miloš Timotijević podseća da je u doba kada je živeo Jovan grad imao samo oko hiljadu stanovnika, a početkom prošlog veka četiri hiljade žitelja.
– Centar grada bio je kod crkve i ispred konaka. Na tom prostoru je 1859. godine podignut spomenik u čast drugog dolaska Miloša Obrenovića na vlast. Pošto je spomenik bio od drveta, krajem 19. veka je propao i zatim je uklonjen – kaže Timotijević.
Čačak je 1834. godine bio jedna od najmanjih varoši koja je, uprkos tome, postala okružno središte i centar Žičke eparhije od 1831. do 1934. godine. Obrenovići i njihovo nasleđe veoma su prisutni na području opština Gornji Milanovac, Čačak i Požega.
Pravi Obrenovići su iz Brusnice i tu familiju se prvi put udala Višnja, Miloševa majka. Iz tog braka je vojvoda Milan Obrenović, jedan od vođa Prvog srpskog ustanka.
Kada je ostala udovica, Višnja se po drugi put udala u selo Dobrinju za Teodora Mihailovića, s kojim je dobila Miloša, Jovana i Jevrema. Miloš je uzeo prezime svoga brata po majci vojvode Milana Obrenovića.
I bolnicu i gimnaziju imali u 19. veku
Grad dobija u 19. veku i bolnicu (1836) i gimnaziju (1837) koja je posle dve godine premeštena u obližnje Užice, ali je ubrzo vraćena u varoš. Osnovano je i Društvo za čitanje, Čitalište, uveden je telegraf, osnovani su pivara, kao prvo industrijsko preduzeće, banka i parni mlin, pokrenut je prvi list i donet prvi urbanistički plan.
Na samom početku 20. veka Čačak je dobio čelični most preko Zapadne Morave, i priključen je na telefonsku mrežu već 1909. godine.
„Jovanovi dvori” su danas najstarija stambena zgrada u ovom gradu koja pripada Narodnom muzeju u Čačku. Konak je oštećen prilikom bombardovanja 1941, a konzervatorsko-restauratorski radovi preduzeti su 1950–1953. godine. Ponovo je obnavljan 1972–1974. godine, kada je dobio današnji izgled. Za kulturno dobro od velikog značaja proglašen je 1979. godine.
