Šabac- grad prvina
Tokom nekoliko narednih vekova Šabac je više puta prelazio iz turske pod austrijsku vlast i obratno. Tokom perioda vladavine jednog ili drugog carstva, jedne ili druge kulture, grad je menjao izgled. Zbog geografskog položaja bio je prvi u određenim inovacijama, a zanimljivo, bio je i grad prvi po tome što su u njegove gradske kafane mogle da idu i žene
Nasmajani, vrcavi i skloni dobroj šali – na svoj i na tuđ račun. Pronicljivi i radoznali – takvi su šapčani, ponosni na svoj grad, varošiću koja je centar mačvanskog dela Srbije. Nadimak „Mali Pariz” s ponosom ističu, zagledani u svoje korene. Kažu i da Šabac nije tipičan turistički centar, ali on ima zaista toliko toga da ponudi.
Prvak u mnogo čemu
Smešten na obali Save, na važnoj raskrsnici puteva i epoha, Šabac vekovima nosi u sebi tragove civilizacija koje su ga oblikovale – od srednjovekovne tvrđave, preko osmanskog trgovačkog centra, do moderne varoši poznate po građanskom duhu i kulturnim iskoracima. Najraniji tragovi naselja na području današnjeg grada datiraju iz 11. veka, dok je naziv Šabac prvi put upotrebljen 1493. na crtežu Hartmana Šedela. Od tvrđave koju su Turci 1470. izgradili uz reku Savu, razvijao se grad koji je tokom dugotrajne turske vladavine postao značajno mesto trgovine i razvio korene trgovačkog duha kao trajnog obeležja ovog grada.
Geografski položaj na raskrsnici puteva između istoka i zapada, učinio je da u ovaj grad brzo stiže sve što je novo i prvo, od zastakljenog prozora, preko klavira, bele kafe i fijakera. U 19. veku, pod upravom Jevrema Obrenovića, Šabac doživljava procvat zahvaljujući brzom razvoju i evropskom duhu koji je uneo u grad. Grad tada dobija prvu bolnicu, apoteku, osnovnu školu i gimnaziju u Srbiji, uvedeni su i prvi urbanistički planovi, a Šabac postaje poznat po kulturnim i društvenim inovacijama.
Mali Pariz u sred Srbije
Zbog raznih novina i novotarija za to doba grad je dobio nadimak „Mali Pariz”. U gradu je tada poslovalo više od 130 kafana koje su bile stecište društvenog i kulturnog života. Legenda kaže da je Šabac prvi grad u Srbiji u kom je i ženama bilo dozvoljeno da na ova mesta dolaze, a Šapčani su danas posebno ponosni na svoje znamenite sugrađanke iz tog vremena, Milevu Marić i Dragu Ljočić, prvu lekarku u Srbiji. Po rečima Stanislava Vinavera, „u Šapcu je nastala prva nečinovnička buržoazija koja je smatrala da mora u mnogim stvarima da prednjači, i tako je Šabac postao grad pesme, lumpovanja, zabave, širokog gostoprimstva i izvesne građanske pa i seljačke gordosti.”
Turizam za sve
Šabac nije klasičan turistički grad, ali ima dosta manifestacija, koncerata, lokaliteta koji privlače putnike i turiste.
Nalazi se na okvirno sat vremena i od Beograda i od Novog Sada, ima dobre puteve i odličan je za tematske jednodnevne izlete. Ljubitelji prirode mogu da istraže šumovite predele oko Cer planine, uživaju u šetnjama pored reke Save ili otkriju čari eko i seoskog turizma u okolnim domaćinstvima, gde ih očekuju mir, autentična kuhinja i gostoprimstvo. Zanimljivo je i selo Lipolist, koje se zove i selo od milion ruža, poznato po opojnom mirisu gde god da krenete i besprekornim rasadnicma ruža. Ne izostaje ni čuveni Šabački vašar, Čivijada, poseta izletištu Letnjikovac, koje je gradu zaveštao dr Mihailo Dunjić, ugledni šabački lekar.
Sjaj grada ugasio je Veliki rat, kad je Šabac izgubio polovinu svog stanovništva i prozvan je „srpskim Verdenom”. Huk stradanja ilustruje i priča o Tekeriškom peškiru i devojačkoj spremi koja je spasla život učesnika cerske bitke, kao svedočanstvo o časti i moralu srspkog seljaka i vojnika. Jevrejsko nasleđe grada neguje Muzej šabačkih Jevreja koji čuva i sećanje na „Kladovski transport” i priču o sudbini 1200 austrijskih Jevreja, koji su pokušali da prebegnu na bliski istok. 1940. su primljeni u Šabac gde je tad živela ugledna jevrejska kolonija (porodice Vinaver, Davičo, Albahari).
Iako su tragično stradali, njihov boravak u Šapcu svedoči o kosmopolitskom duhu i otvorenosti grada.
