Etno naselje u spomen istorijskom selu
Malo etno naselje niklo nadomak Leskovca, 2017. godine pravljeno je u stilu kuća i imanja ovoga kraja. Tačnije, skoro dve godine građeno je po uzoru na selo Palikuća, udaljeno od Leskovca 15 kilometara ka jugu, kao turistički kompleks „Apostolović” za oko 500 posetilaca.
Celo naselje je ručni rad majstora ovoga kraja. Kamen je donet sa planine Kukavice, a stubovi, kućice, mostići, korita i ostali drveni nameštaj pravljeni su od breze sa iste planine, kako kažu u naselju čijom rečicom ispod mostova umesto labudova plivaju domaće guske.
Graditelj se zove Zoran Đorđević, koji je osmislio i sa majstorima svojeručno pravio sobe, stolove, svetiljke i mostiće od drveta. Kada ste tamo, stigli ste u prošlost.
Uzor za naselje – selo Palikuća je, inače, nastalo na ušću meandarima bogate rečice Botunje u Veternicu. U selu, svaka kuća ima bunar, a naziv je dobilo po tome što je paljeno dva puta. Za ovo selo vezuju se dva istorijska događaja. Prva je bitka 1789. u doba Kočine krajine kada Austrija u ratu protiv Turaka osvaja severnu Srbiju i u Porečju, oblasti bogatom rekama u južnom Pomoravlju dižu se Srbi na oružje. Po zapisima, oni oslobađaju jugoistočnu oblast naše zemlje oko sela Jablanica. Kako austrijska vojska nije napredovala dalje na jug, usamljenog vojskovođu Pešu Prčića koji je digao ustanak turska vojska potiskuje u Porečje, potukavši njegove ljude kod Palikuće i zapalivši ovo selo.
Druga važna bitka zbog koje je ovo selo bilo inspiracija etno graditelju, odvija se u aprilu 1807. godine u doba Prvog srpskog ustanka. Karađorđev buljubaša (viši oficir) Cvetko Varnovački digao je ljude iz jablaničkog kraja na oružje, nadirući kroz oblast Porečje ka Grdeličkoj klisuri. On je kod Palikuće vodio veliku bitku, ali su Turci ugušili ustanak, a Cvetko je, po nekim zapisima, poginuo kod ovog sela. Po predanju, i ovoga puta je Palikuća od Turaka bila spaljena. Navodi se u zapisima da je 1858. godine imala 25 kuća, a za vreme Turaka je bila „gospodarsko selo” u kom su glavešine ubirale paraspur (poreske dažbine) – kako se zove i jedno mesto pored. Posle oslobođenja od Turaka, Palikuća je plaćala agrarni dug. Zbog otpora i žrtava, graditelji su bili inspirisani da se kameno selo drvenih kuća sa juga, nađe i na etno mapi Srbije.
