Na gumenjaku Arse Jovanovića
Plovio je Savom i Dunavom, preko Crnog i grčkih mora do Jadrana i Rovinja. Često s piscima Mihizom i Kišom, glumcima Borom Todorovićem i Draganom Nikolićem kao mornarima
Sve je počelo kada je kao student pozorišne režije pre ravno 72 godine na vojnom otpadu nabavio za male pare gumeni čamac. Sakupio je drugare nazivajući ih Argonautima i hvaleći se da na čamcu sve imaju, a onda ga prikačio za šlep ploveći uzvodno Savom. Iz Save je jednog dana uplovio u Dunav, a preko delte Dunava u Crno more. Na daljem putu preko Bosfora, Mramornog mora i Dardanelija, mladi Beograđani uplovili su na gumenjaku u grčke vode, a iz njih u Jadransko more s ciljem da se iskrcaju na vrhu puta, u Istri. Stigli su tako do Rovinja, popularnog letovališta beogradskog i zagrebačkog „krema”, kako su nekad nazivali krugove bolje stojećih i popularnih.
Tako glasi svim brodarima poznata, pomalo zaboravljena priča reditelja, dramaturga i kompozitora Arsenija Arse Jovanovića (92).
Kino-projekcijom tog putešestvija, zahvaljujući arhivi Radio-televizije Beograd, počela je promocija njegove „Ispreturane autobiografije u 101 sekvenci”.
Rekao je da mu je Rovinj od tada do danas ostao matična luka. Iako je posle nekoliko nedelja plovidbe položio na fakultetu završni ispit iz režije, vraćao se Rovinju i po njegovim krčmama vrbovao posadu. Lutanja morima po uzoru na junake grčkog epa, priča, ušla su mu u krv. Nabavio je i brod sagrađen u Gdanjsku i dao mu ime „Galiola”. Njim je plovio često do Venecije, ali i drugih odredišta, menjao posade i spoznao sve ćudi mora. Shvatio je da je, kako nam je rekao na promociji, građanin sveta, kao čovek koji se nađe sam na pučini, okružen morskim prostranstvom.
Mornari njegove lađe bili su pisci Antonije Isaković, Borislav Mihajlović Mihiz i Danilo Kiš, reditelji, glumci Bora Todorović i Dragan Nikolić, a kažu i da se u jednoj dugoj plovidbi u „posadi” našao i bokserski šampion Mate Parlov.
S vernim saradnikom Zoranom Jerkovićem, toncem, išao je u one malo rizičnije poduhvate, kaže, jer su tako mogli na miru da stvaraju kompozicije za izvođenje u prirodnom ambijentu, kao što su „Resavska pećina”, „Arhipelag Prospero” i druge s kojima učestvuje na radiofonskim festivalima. Kompozicija „Kremansko proročanstvo” je muzička podloga filma „Tanka crvena linija” Terensa Malika.
U druženju s Mihizom kao dramaturgom i Borislavom Pekićem kao piscem tog dela režirao je svoju poslednju predstavu „Korešpodencija”, jednu od najduže izvođenih u Ateljeu 212, s Batom Stojkovićem u glavnoj ulozi. Pored pozorišne, bavio se i televizijskom režijom – serijom „Vreme fresaka”, obilazeći s TV ekipom manastire. U ispražnjen Muzej savremene umetnosti doveo je Džona Kejdža da dobujući po ogradama i staklima izvede muzički spektakl. Bio je u ekipi „Dvogled” Dragana Babića kada su snimali deltu Dunava, a dok je režirao u njujorškom pozorištu družio se s Draganom i njegovom tadašnjom partnerkom, glumicom Liv Ulman. U „Ispreturanoj autobiografiji” opisuje i susrete s Kirkom Daglasom i Džonom Hjustonom.
