Od Begeča do Reala
Poznatom klubu doneo je duplu krunu, Sampdoriji jedinu titulu prvaka Italije u istoriji, malom Den Hagu Kup Holandije, ali je, ipak, najviše voleo svoju Vojvodinu
Naselje Begeč kod Novog Sada, poznato po dobrom krompiru i još boljoj šargarepi, nikad nije videlo toliko poznatog sveta kao tog 30. aprila 2014. Povod je bio tužan, ali u Begeč je tada došao i jedan od najboljih fudbalera Real Madrida u istoriji, Emilio Butragenjo. Bili su tu i Hoze Kamačo, ali i velike zvezde srpskog i jugoslovenskog fudbala – i Džaja i Moca, i Dejo i Katanec, i Zoran Filipović i Slobodan Santrač, i Pižon i Ilija Petković, i mnogi drugi.
Ispred Crkve svetog Luke navijači Sampdorije, predvođeni Sinišom Mihajlovićem, razvili su transparent na kojem je pisalo „Adio grande Vujadin“. Tog dana sahranjen je Vujadin Boškov, najpoznatiji stanovnik Begeča, ali i jedan od najboljih srpskih fudbalskih trenera svih vremena. Neki bi rekli deo velike trenerske trojke, u koju osim Boškova, spadaju i Miljan Miljanić i Radomir Antić.
Vujadin Boškov je velikom Realu doneo duplu krunu, Sampdoriji jedinu titulu prvaka Italije u istoriji, malom Den Hagu Kup Holandije. Svi klubovi su mu dragi, ali kako je sam govorio, najviše je voleo Vojvodinu. Zbog Vojvodine je zaradio epitet „tehnomenadžer zapadnjačkog tipa“, kojim ga je sedamdesetih godina prošlog veka častio Stane Dolanc. Dok je bio direktor kluba 1966. Vojvodina je osvojila prvu titulu prvaka Jugoslavije, Boškov je bio i ideolog Vojvodine, najzaslužniji što danas postoji sportski centar u Veterniku koji nosi njegovo ime.
Alanfordovski humor je nešto po čemu se Boškov pamti, na primer rečenice „Fudbal je fudbal“ ili „Bolje izgubiti 6:0 nego šest puta po 1:0“, ali i „Ko je kriv Hrvatima što su luftovali“, na onoj čuvenoj utakmici u Zagrebu 1999. godine.
Prošlo je 10 godina od smrti Vujadina Boškova. Za „Oko magazin“ (utorak, 23. april, RTS 1, 18.15) govore: Dragan Džajić, predsednik Fudbalskog saveza Srbije, član Reprezentacije Jugoslavije sedamdesetih koju je vodio Boškov, Zoran Filipović, takođe član te reprezentacije, kasnije pomoćni trener Boškovu u Sampdoriji i reprezentaciji Jugoslavije. Vujadina Boškova prisetiće se i trener Milorad Kosanović, bivši igrač Vojvodine Čedomir Sentin i dr Milić Stanišić, lekar kluba u vreme najvećeg uspeha 1966. godine, kao i sportski novinar Lazo Bakmaz.
O humoru Boškova i šta kao ličnost znači za Novi Sad, govori Dimitrije Banjac (Đorđe Čvarkov) iz „Državnog posla“.
Autor emisije je Stevan Kostić.
