Zidine i danas okupljaju vernike
Žitelji Nemenikuća, na obroncima Kosmaja, okupljaju se za Đurđevdan kako bi rezanjem slavskog kolača obeležili Svetog Georgija, manastirsku slavu
Tišina kosmajske šume, koju „preseče” poneka pešačka tura ili bajkeri koji vole brdovite padine za svoje vratolomije, savršena je za vrele dane tokom kojih možete da šetate zaklonjeni od gradske vreve. Na severoistočnoj strani nalazi se manastir Kastaljan posvećen Svetom Đorđu. Zaboravljen i zaklonjen od radoznalih pogleda.
Šetajući padinom, u dnu šume, dolazi se do ostataka spomenika kulture, manastira koji je, najverovatnije, podignut u 14. veku na temeljima rimskog kastruma iz 2. ili 3. veka u vreme kralja Dragutina.
Ruševine, među kojima se naziru porta, trpezarija, ali i mesto gde je oltar na kojem su žitelji Nemenikuća smestili ikonu sveca, svedoče o jednom neobičnom i turobnom vremenu, ali su i enigma zašto je manastir tako dugo bio zakopan.
Po onome što je poznato, na osnovu dostupne istorijske građe, manastir je obnovio despot Stefan Lazarević u 15. veku dodajući kupolu. Svetinja je porušena krajem 17. veka, a krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina 20. veka doslovno je otkopana.
Manastir je nekad, tvrde poznavaoci, bio živopisan, ali rastinje koje ga je progutalo danas ostavlja sliku zapuštenog lokaliteta koji čeka na neke bolje dane. Iako spada u mesto od posebnog značaja, retki ga obilaze, osim meštana obližnjeg sela Nemenikuće koji povremeno iza zidova ostavljaju ikone, novac, pale sveće i posećuju ga najčešće oko Đurđevdana.
Ispred hrama otkrivena su i tri monaška groba. Još nekoliko starijih grobnica pronađeno je pod temeljima konaka, a tragovi vode u veoma daleku istoriju.
