Dragulj Moravske škole
Malo poznat, ušuškan u podnožju planine Jastrebac, u selu Naupre nalazi se istoimeni manastir. Danas, spomenik kulture od velikog značaja, pod zaštitom države.
Do Naupara se, zahvaljujući putokazima, lako dolazi, putem od Kruševca ka Kopaoniku. Posle kraće vožnje kroz selo Naupare stiže se do parkinga ispred ograde manastira. Na svakom koraku je znak koji vodi do brežuljka oivičenog borovima i pravog dragulja Moravske škole, crkve manastira Naupare posvećene Rođenju Presvete Bogorodice. Kako neko reče, ništa vas ne može pripremiti za taj momenat kada se popnete i pred sobom ugledate ovaj srednjevekovni hram. Prve se ukažu dve velike rozete na zapadnom zidu, iznad vrata, koje magnetski privlače.
Neodoljivost građevina Moravskog stila i ovde je opčinjavajuća, još kada napravite krug oko crkvice, pa ne znate da li je zanimljivije sedam horizontalnih podela ili vertikalne sa rozetama i rozeticama, sa prepletima u lukovima oko njih. Više od 20 različitih rozete krasi ovaj pravoslavni hram na obali reke Rasine. Uz sve to ide i gostoljubivo sestrinstvo manastira spremno da putnika namernika upozna sa istorijom.
Gradio ga je, kako legenda kaže, tajno od svog oca despot Stefan Lazarević oko 1380. godine od najboljeg kamena sa Jastrepca. Kada je doveo svog oca kneza Lazara da vidi izgrađen manastir, otac mu reče: „Pa kud ti naum pade da ga kradom sagradiš”, otuda i ime manastira Naupare. Ima još legendi koje tumače naziv jedna od njih je da su se tu kovale pare.
Zahavljujući velikom broju neimara manastir je sagrađen za nepune dve godine. Crkva je po svom izgledu bliska crkvi Lazarici u Kruševcu od koje je udaljen 15 kilometara. Sa sigurnošću se zna, jedino, da je Naupara bila pridvorna vlasteoska zadužbina.
Bila je tu i prepisivačka škola, kasnije i škola za stanovnike okolnih naselja u kojoj su nastavu držali monasi.
Iako je manastir bio prilično razrušen za vreme turske okupacije 1454. godine, rozete su obnovljene i sastavljene od originalnih delova. Za vreme Karađorđevog ustanka crkva je raščišćena, osvećeno, i u njoj su se pričestili ustanici.
Obnovu manastir doživljava 1835. godine zalaganjem braće Simić, o čemu svedoči natpis na ploči kod ulaza u crkvu.
Postojeći ikonostas potiče iz vremena Miloša Obrenovića i nema veće umetničke vrednosti. Freske su ostale samo u fragmentima.
