Kako je visibaba dobila naziv?

Verovatno zbog cveta koji je pognut poput stare babe: Visibabe su od davnina poznate kao vesnici proleća jer ih ljudi doživljavaju kao prvi cvet koji se pojavljuje posle zime, često i tokom zime, dok se sneg još nije otopio. Visibaba pripada porodici sunovrata, postoji više od 20 vrsta, koje se razlikuju po veličini, obliku i izgledu, šari na cvetu i periodu cvetanja.

Stručni naziv visibabe, Galanthus, potiče od grčkih reči gala i anthos što znači mleko i cvet – mlečno cveće. Narodni naziv je verovatno dobila zbog cveta koji je pognut poput stare babe.

Visibaba obično raste samoniklo na stalnim mestima u listopadnim, mešanim ili zimzelenim šumama, na livadama, kraj reka, uz potoke i vrbake. Može da se nađe na području srednje Evrope, od Pirineja do Karpata, preko Kavkaza, sve do Male Azije. U Alpima može da se nađe i na nadmorskoj visini od 2.200 metara.

Visoka je od 10 do 30 centimetara. Listovi su duguljasti, zeleni. Iz njene lukovice se izdiže cvetna drška na čijem vrhu je samo jedan viseći cvet bele boje zvonastog oblika. Cvet se sastoji od šest latica raspoređenih u dva kruga (spoljne latice su duguljaste, a unutrašnje su kraće), a njegov miris je slab, blag.