Putevima kralja Mide od Frigije
Drevna kraljevina poslužila je i kao inspiracija za frige, maskote Olimpijskih i Paraolimpijskuh igara u Parizu 2024. godine. Dizajnirane su kao šeširi u stilu tradicionalnih frigijskih kapa
Putovanje kroz dubine drevne Turske pripoveda o slojevima istorije: od magičnog kraljevstva Frigije, do današnjih uspavanih gradova. Kralj Mida od Frigije, pripoveda legenda, poželeo je da sve što dodorne pretvori u zlato. Zbog svoje pohlepe važio je za ozloglašenog vladara: većinu svog vremena provodio je prebrojavajući zlatnike, ponekad prekrivajući svoje telo zlatnim predmetima. Postoji i drugi, manje poznati mit o ovom monarhu: kako se otrgao od svoje opsesije zlatom i okrenuo prirodi...
Istorija ovde nije samo predstavljena u galerijskim, muzejskim prostorima, autentičnim džamijama, već i u čarima živopisnih dolina, koje upravo svojim krajolikom čuvaju predanja o kralju Midi, ali i o Seldžucima koji su ovde ostavili svoj „pečat“.
Brojni tragovi prošlosti, arheološka naselja i ostaci starih i skrivenih gradova svedoče o istoriji ovog predela. Svaki brežuljak ovde hrani priču stariju od legendi. Otuda i ne čudi što je Gordion od 2023. godine našao svoje zasluženo mesto na Uneskovoj listi svetske baštine, kao svojevsrno priznanje za podneblje koje je bilo prestonica Firigijske kraljevine. Frigijci su bili narod koji je negovao sofisticiranu kulturu, čije osobenosti su poznate po drvorezbarsvu, metalurgiji, urbanizmu. Firigijska dolina, golemo područje koje se prostire kroz provincije Afjonkarahisar, Kutahja i Eskišehir, zaista je jedan od osobenih krajolika, u šta smo se uverili na licu mesta. Dah zastane od živopisnih predela. Reč je o nekadašnjoj postojbini Frigijaca. Stene oblikovane erozijom, poput onih u Kapadokiji, primeri su spomenika koji čuvaju priču o religijskim ritualima i društvenom životu toga vremena.
Drevna kraljevina Frigija poslužila je i kao inspiracija za frige, maskote Olimpijskih i Paraolimpijskuh igara u Parizu 2024. godine. Dizajnirane su kao šeširi u stilu tradicionalnih frigijskih kapa, koje su kroz istoriju važile kao simbol borbe za slobou i ravnopravnost tokom Francuske revolucije... Prema legendi, upravo je kralj Mida nosio ovu kapu kako bi prikrio „magareće uši“.
Arheološko nazazište Gordion, obuhvata ostatke grada iz osmog i sedmog veka pre nove ere, ali i slojeve kasnijih helenističkih i rimskih naselja. Originalni prizor, svakako je „Veliki tumulus“: grobnica visoka 53 metra, prečnika 300 metara. Tokom iskopavanja 1957. godine ovde je, beleže hroničari, pronađeno telo muškarca za koga se veruje da je pripadalo upravo kralju Midu, ili možda njegovom ocu Gordiju. Drvena komora unutar grobnice, sa sačuvanim posmrtnim ostacima i prilozima, jedna je od najstarijih sačuvanih drvenih struktura na svetu. Nalazi se pod zemljom, a do nje se dolazi dugačkim tunelom. Replika čuvenog „Grdijevog čvora“ smeštena je na putu ka izlazu, koji je prema predanju, Aleksandar Veliki presekao mačem. Ovde se zaista oseća težina civilizacije koja je nestala, ali nije zaboravljena.
Grad Afjonkarahisar ušuškan u neposrednoj blizini ovog autentičnog podneblja na poseban način čuva priče od zaborava. Odlikuju ga termalne vode, ali i autentičnost. Upravo ovde je smešten Arheološki muzej koji na jednom mestu na 3.000 kvadrata sabira artefakte iz bakarnog i bronzanog perioda. Odnosno iz doba Hitita, Frigijaca, helenizma, Vizantije. Ovo muzejsko zdanje sa preko 25.000 eksponata, uključujući statue, keramiku, nakit i delove arhitekture jedno je od najvećih ove vrste u Turskoj. Ljudi su ovde gradili hramove, svetilišta i trgovačke ulice, što ga čini jednim od najbolje očuvanih arheoloških parkova u Turskoj. Poklonici starina mogu da prošetaju kroz ruševine drevnih gradskih zidina, razmišljajući o vremenima kada se ovaj grad smatrao duhovnim i kulturnim srcem ovog podneblja.
