Lovnica, svetinja Nemanjića
Na teritoriji Šekovići, pored ovog, nalazi se i manastir Papraća. Najveća vrednost, pored istorijske, je ikonostas i gotovo potpuno očuvani živopis iz turskog doba
Svako je vreme dobro za posetu manastirima, ali u vreme uskršnjeg posta, obilazak svetinja je poseban doživljaj. Postoji nekoliko razloga zašto smo se odlučili za obilazak manastira Lovnica. Prvo, nije daleko i može se obići za jedan dan, priroda uz istoimenu reku je očaravajuća, a nije nebitno ni to što je u Republici Srpskoj jeftinije gorivo, a bogami i roba u radnjama.
Put nas je vodio sremskom ravnicom, pa kroz Mačvu novim putem, kraj Šapca i Loznice do dolaska na Drinu i graničnog prelaza u Malom Zvorniku. Put smo nastavili dalje ka Sarajevu preko Milića. Negde na dvadesetom kilometru putokaz nas je usmerio ka Šekovićima, varošici na čijoj se teritoriji nalaze dva manastira Papraća i Lovnica.
Obe svetinje su, po predanju, sagradili Nemanjići. Prvi se nalazi pored puta, na oko deset kilometara od skretanja za Šekoviće. Do drugog manastira dolazi se iz samog centra varošice, dva i po kilometara dugim putem kroz klisuru reke Lovnice.
Na kraju klisure prvo smo naišli na staru vodenicu koju pokreću brzaci rečice. Radi još od 1946. godine, a pred njom nas je dočekao vodeničar Slobodan Melezović od koga smo kupili kukuruzno brašno od neprskanog domaćeg kukuruza. Kraj vodenice se nalazi izvor Studenac, a od njega pogled hodočasnika usmerava se ka bajkovitoj dolini kojom teče rečica.
Na uzdignutom zaravljenom platou ispod same planine Javornik izgrađen je srednjovekovni manastir posvećen Svetom Đorđu. Postoji više predanja o nastanku manastira. U narodnoj pesmi pominje se župan Vukan, osnivač dinastije Vukanovića u 11. veku. Po drugoj pesmi, manastir se pripisuje Stefanu Nemanji dok ga je po Pećkom i Tronoškom letopisu iz 18. veka podigao kralj Dragutin sa sinovima. On je upravljao severoistočnom Bosnom. Zadužbinu je podigao na mestu gde je lovio i lepotom bio opčinjen.
U manastirsku portu ulazimo s lepo uređenog parkinga kroz kamenu kapiju. Brižno negovanim cvetnim travnjakom prvo dolazimo do visokog drvenog zvonika i konaka. Pred konakom nas je dočekala mati Jovana, igumanija od koje posle obaveznog posluženja dobismo blagoslov za snimanje.
Manastirska crkva smeštena je uz samu stenu. Iz uskog grla rečica se bučnim slapom stropoštava iz klisure. Kameni mostić, koji ispod vodopada premošćava reku, vodi do lekovitog izvora.
Sa sredine mosta pogledom pratimo tok reke kroz dolinu, na čijem se kraju u borovnjaku nazire restoran „Kod Ane”, koji čuva imenom uspomenu na Anastasiju, Nemanjinu suprugu, majku Svetog Save i braće mu Stefana i Vukana. U njemu se može prenoćiti, a mi smo probali izuzetno spremljenu pastrmku iz sopstvenog ribnjaka.
Sam manastir obnovljen je u 16. veku kada je uspostavljen i rad Pećke patrijaršije u vreme vezira Mehmed-paše Sokolovića koji je za patrijarha srpskog postavio svog brata Makarija. Crkva je jednobrodna, građena od lomljenog kamena s portalima od klesanog kamena.
Ima dosta sličnosti s crkvama u Krki i Krupi. Najveća vrednost, pored istorijske, jeste njen ikonostas i gotovo potpuno očuvani živopis iz turskog doba. Izradio ga je najbolji slikar tog vremena, monah Longin. U živopisu su oslikane scene iz Hristovog života Rođenje, Preobraženje, Vaskrsenje, Mironosnice. Po istoričaru umetnosti Kašiću, prestona ikona Bogorodice jedna je od najlepših ikona Majke Božije na području srpske crkve. Njegovo slikarstvo je svedok prošlosti o opštem stvaralačkom zanosu posle obnove Pećke patrijaršije i jedinstva srpskog naroda s obe strane Drine u zajedničkoj borbi protiv turskog zavojevača.
