Ponosim se hrvatskim imenom, ali čeznem za braćom Srbima
Nakon rasada Austrougarske i nove podele snaga na prostoru istočne obale Jadrana, deo stanovništva na ostrvima brinuo se da će potpasti pod vlast Italije. Mnogi su spas videli u Srbiji koja je pobedila u Velikom ratu. Zbog toga su mnogi ostrvljani spas potražili u promeni vere i prelasku u pravoslavlje. Na to ih niko nije terao, to je bila njihova ideja i težnja.
Naravno, u ostatku Hrvatske nisu bili srećni zbog toga. Kritike su stizale iz Zagreba koje je vođa prelaska stanovnika Visa u pravoslavlje, Ivan Ruljančić, osporavao. Ostale su zabeležene njegove reči da se „uvek dičio hrvatskim imenom, ali priznavao i čeznuo za braćom Srbima.”
Postoji još jedan citat čija verodostojnost nije potpuno sigurna ali on glasi: „Nećemo jednom nogom stajati na Visu, a drugom u Rimu-prirodnije je jednom nogom na Visu, a drugom u Beogradu.”
U svakom slučaju, na Visu koji je najbliži Italiji, u pravoslavlje je prešlo više stotina stanovnika. Spominje se podatak o 180 porodica koje su prihvatile pravoslavlje. Katolička crkva je taj broj osporavala, tvrdeći da je novu veru prihvatilo 289 osoba.
Srpska pravoslavna parohija na Visu službeno je osnovana 1. jula 1926. Dok nije izgrađena crkva, obredi su vršeni u u podrumu kuće Dragošević. Zbog toga je 1931. godine počela izgradnja hrama koji je osveštan 1933. godine. Crkva je arhitektonski pripadala srpsko-vizantijskom stilu, koju je projektovao arhitekta Momir Korunović.
Ostalo je zabeleženo da je „Politika” izveštavala o tom događaju za koji se naglašava da on izlazi iz okvira verske manifestacije i da će „naši Primorci dati ponovo dokaz svoje visokorazvijene nacionalne svesti i žarkog rodoljublja”. Crkvu je osveštao dalmatinski episkop Irinej Đorđević, uz prisustvo mostarskog episkopa i 37 pravoslavnih sveštenika. Za zaštitnike crkve simbolično su proglašeni Ćirilo i Metodije.
Simbolični početak kraja pravoslavlja na Visu počeo je 1937. godine. Tada je delegacija Češke pravoslavne crkve došla na Vis, ali je lokalno stanovništvo zabranilo pristajanje brodu. Pravoslavci više nisu bili dobrodošli. Sa jačanjem hrvatske ideje o secesiji i napuštanju Kraljevine Jugoslavije pravoslavna zajednica na Visu je počela da se osipa. Poslednji obredi vršeni su 1941. godine.
Hram nakon rata nije imao paroha a crkva je srušena 1964. godine.
