Živi duh renesanse u Sijeni

Predeli Toskane širom planete poznati su po idiličnim brežuljcima, vitkim, visokim čempresima, vinogradima, maslinjacima, i po živopisnoj lepoti rustičnih gradića smeštenih na brdima. Poseta Sijeni je nezaobilazna. Bio je to važan grad u srednjovekovnoj Evropi tokom renesanse, i u njoj još uvek postoje zdanja podignuta u 13. i 14. veku.

Kao nekadašnji moćni centar italijanske renesanse, danas je na listi svetske baštine Uneska. Tokom renesanse, Sijena je bila nezavisna republika kojom su često upravljale grupe imućnih građana – trgovaca i plemića, organizovane u gradska veća, da bi nakon opsade 1555. godine izgubila nezavisnost u korist firentinske porodice Mediči, postavši deo Velikog vojvodstva Toskane.

Letnje trke jahača

Prema legendi, Sijenu su osnovali drevni Etrurci, prva velika civilizacija današnje Italije po kojima je Toskana i dobila naziv (Rimljani su Etrurke nazivali „Tuski”). Gradić je navodno osnovao Senije, sin Rema i Romulov nećak, po kojem je i dobila ime. Iz ovog razloga, simbol Sijene je vučica koja doji etrurske plemiće, Romula i Rema, a koja se najviše vezuje za postanak Rima. Simbol vučice i danas može da se vidi u različitim delovima Sijene, i u umetničkim delima vezanim za ovo mesto.

Na centralnom trgu, u muzeju Gradske kuće u Sijeni na zidu se nalazi čuvena freska iz 1325. godine, „Gvodoričo da Foljano u opsadi Montemasija”, rad renesansnog slikara Simone Martinija, koja se smatra remek-delom evropskog slikarstva, i jednim od prvih svetovnih portreta italijanske renesanse.

Na glavnom, gradskom trgu Pjaca del Kampo u Sijeni se svake godine 2. jula i 16. avgusta, održava čuvena, istorijska trka Palio di Sijena s jahačima na konjima, u kojoj učestvuje deset nasumično odabranih kontrada, od ukupno sedamnaest (kontrade – kvartovi grada koji su davno formirani kao bataljoni za odbranu). Ovu trku uživo prenosi jedan od kanala italijanske televizije. Početak trke je obično oko 19 časova, kada konji s konjanicima startuju stojeći između dva konopca, i trče tri puta oko trga, što traje otprilike 90 sekundi. Konjanici se takmiče se za trofej Palio, oslikani transparent sa slikom Bogorodice (Device Marije).

Osim tipičnih, uzanih ulica, jedna najpoznatijih građevina Sijene je katedrala (Sijenska katedrala), podignuta između 1215. i 1263. godine, i posvećena Uspenju Presvete Bogorodice. Jedan je od najboljih primera italijanske gotičke i romaničke arhitekture, čije prugaste, crno-bele kolonade i zvonik, neodoljivo podsećaju na arhitekturu Istoka.

Mermerni mozaici

Unutrašnji pločnik crkve sastoji se iz 56 panela s umetnutim mermernim mozaikom, i jedan je od najelegantnijih te vrste u Italiji. Pokriva čitavu katedralu i izrađen je između 14. i 15. veka od strane četrdeset različitih umetnika. Većina podnih mozaika katedrale pokrivena je i zaštićena, i svi paneli mogu da se vide jedino u periodu između avgusta i septembra. Na vrhu katedrale nalaze se ostaci radionice za majstore rezbare i klesare, koji su radili na mermeru korišćenom u izgradnji katedrale. S vrha crkve pružaju se prelepi panoramski pogledi na gradić i valovite brežuljke Toskane.

Na trgu preko puta katedrale nalazi se muzejski kompleks Santa Marija dela Skala, poznat samo i kao bolnica. To je jedna od prvih bolnica u Evropi i verovatno jedna od najstarijih još uvek postojećih, koja je tokom renesanse bila posvećena brizi o napuštenoj deci, siromašnima, bolesnima, i hodočasnicima, i u koju je prihod stizao od zaveštanja i donacija imućnih građana.

Divlja svinja, simbol grada 

Grad je poznat po kulinarstvu, a naročito po pasti s gulašom od divlje svinje. Još tokom uspona Rimskog carstva, divlja svinja bila je simbol tri značajne vojne legije, kao oličenje snage, ratničkog duha i poniznosti. U Toskani, lov na divlje svinje traje između novembra i januara, a meso vepra je već vekovima uobičajeni deo trpeze i toliko je popularno da je pasta sa gulašom od divlje svinje („pappardelle cinghiale”) poznata kao nacionalno jelo Toskane. Divlja svinja je jedan od simbola Toskane, a nalazi se i na lokalnim suvenirima.

Do vrha tornja 300 stepenika 

Sastavni deo Gradske kuće je i Toranj Manđa, kampanila čija je izgradnja započela 1338. godine, a završena je deset godina kasnije. Toranj je dobio naziv po čoveku koji je 1347. postao njen prvi zvonar. Đovani di Dučio, poznat po svom talentu za rasipanje novca, dobio je lokalni nadimak Manđagvafanji, skraćeno Manđa (u slobodnom prevodu „jedač zarade”). Iako Đovanijeva uloga nije dugo trajala, jer je 1360. godine na toranj, umesto zvona bio postavljen prvi mehanički sat, njegov nadimak je i danas ostao vezan za kulu. Moguće je popeti se do vrha tornja, do kojeg vodi preko 300 stepenica.