Naučnici otkrili „treće stanje" između života i smrti

Smrt možda nije kraj, barem ne za svaku ćeliju u našem telu. Naučnici su otkrili zapanjujući fenomen: određene ćelije odbijaju da „umru” kada organizam prestane da živi. Umesto toga, prilagođavaju se, menjaju svoj identitet i u nekim slučajevima započinju potpuno novi oblik postojanja.

Istraživači su ustanovili da pojedine ćelije, uzete iz tela neposredno nakon smrti i smeštene u odgovarajuće uslove, mogu ponovo da se aktiviraju i organizuju u potpuno nove žive strukture. Te tvorevine mogu da se kreću, obnavljaju i ponašaju na načine koje njihovi originalni organizmi nikada nisu mogli.

Naučnici ovo stanje ne nazivaju ni punim životom ni pravom smrću, već „trećim stanjem” - nečim između, piše The Conversation.

U jednom revolucionarnom eksperimentu, ćelije kože uzete iz mrtvih embriona žaba raspoređene su u laboratorijskoj posudi. Samo nekoliko dana kasnije, te ćelije su se same organizovale u višećelijske strukture nazvane ksenoboti (xenobots). Ove sićušne biološke tvorevine bile su sposobne da puze, da same sebe popravljaju, a ono što je najviše iznenadilo naučnike, mogle su čak i da se razmnožavaju. To su činile tako što su skupljale slobodne ćelije oko sebe i formirale nove ksenobote.

Antroboti

Ovaj fenomen nije ograničen samo na žabe.

Nedavno su naučnici otkrili da i ljudske ćelije pluća, uzete nakon smrti, mogu da formiraju mikroskopske strukture nazvane antroboti (anthrobots). Ove male ćelijske kugle kreću se kroz tečnost, a istraživanja pokazuju da čak mogu da podstaknu zarastanje oštećenog nervnog tkiva u svojoj blizini.

Otkriće pokazuje neverovatnu sposobnost ćelija da se prilagode i prežive čak i nakon smrti organizma. Iako telo prestaje da funkcioniše kao celina, pojedine ćelije, očigledno, zadržavaju ne samo osnovne funkcije već i neku vrstu „kreativne inteligencije”, sposobnost da promene svoju ulogu i izgrade potpuno nove strukture.

Mogućnosti koje ovo otkriće otvara su ogromne. Naučnici veruju da bi u budućnosti biološki roboti napravljeni od ćelija pacijenta mogli da se koriste za precizno dostavljanje lekova direktno do tumora, uklanjanje naslaga iz krvnih sudova ili regeneraciju oštećenog tkiva. Nakon što obave svoj zadatak, ovi mikroskopski pomagači mogli bi prirodno da se razgrade u organizmu bez izazivanja imunoloških reakcija.

Sve ovo menja način na koji razumemo granicu između života i smrti. Ispostavlja se da smrt, barem na ćelijskom nivou, nije uvek konačna.