Etnografski muzej predstavlja dva portreta iz kolekcije slika u Likovnoj zbirci

Osvrt na umetničku kolekciju u muzeju specijalizovanog tipa, čiji se dosadašnji značaj izvora za istraživanje i ilustrovanje etnoloških tema, posebno odevanja, znatno uvećao novom stručnom obradom.

"Istraživanje ovih muzealija, prikupljenih neretko sa oskudnom dokumentacijom i nepoznatom umetničkom atribucijom, obuhvatilo je identifikaciju prikazanih ličnosti, analizu ikonografskih elemenata i nošnje kao i umetničkih osobina ovih do sada nepoznatih dela. Muzealizacija dva portreta, u vremenskom razmaku od četrdeset godina (1906. i 1947.) ponovo je spojila Portret Beograđanina (Il.2950) i Portret žene u starinskoj nošnji (St.br. 2665), u celinu enterijera beogradskog doma iz 1839. godine a najnovija stručna obrada i istraživanje njihovim vlasnicima vratila lični identitet. Portret sredovečnog muškarca u građanskom odelu evropskog stila prikazuje Gligorija Glišu Vozarevića (1790- 1848.).  Položaj njegove desne ruke oslonjene na niz naslaganih knjiga, upućuje na profesiju štampara i knjigovesca i vlasnika knjižare u Beogradu. U vreme portretisanja  oštampao je celokupna dela Dositeja Obradovića i Dimitrija Davidovića", kaže Vjer Medić, muzejski savetnik.

Ženski portret prikazuje suprugu Grigorija Vozarevića, Saru Vozarević, rođenu Mihailović, iz Zemuna. Odevna celina  njene „starinske nošnje“ sačinjena je od skupocenih elemenata evropske građanske mode i nacionalnog kostima, kao specifični način odevanja imućnih građanki u tranzicionom periodu nakon osamostaljenja Srbije, navodi Medić.

"Par portreta bio je važan element vizuelnog identiteta privatnog prostora njihovog porodičnog doma. Tragom podataka da je Sara rođena sestra (ili sestričina) Dimitrija Davidovića, u jednom periodu od 1833-44. godine bila saradnik svome mužu i umesto njega vodila knjižaru, kao centar okupljanja tadašnje srpske inteligencije, usmerava nova istraživanja prema mnogo širem, javnom značaju ove ozbiljne i samouverene žene. Taj značaj je potvrđen i umetničkom analizom i atribucijom ovih, gotovo nepoznatih dela, domaćih autora. To su, između ostalog i lazurna taktilna obrada tekstila, veza i nakita, koji određuju naturalizam srpskog slikarstva u periodu bidermajera i majstorstvo Jovana Popovića (1810 – 1864),  jednog od najtraženijih portretista pripadnika novoustanovljene srpske građanske klase", objasnila je.