Kiselo drvo (Ailanthus altissima (Mill.) Swingle) je jedna od najrasprostranjenijh vrsta drveća u urbanim sredinama širom Evrope i Azije. Vodi poreklo iz Kine, iz provincije Ćili. U Evropu ga je doneo francuski jezuita 1751. godine. Prvi primerci biljke odgajeni su u botaničkoj bašti u londonskom Čelsiju, odakle su poslati širom Evrope gde je ovo drvo prvobitno sađeno kao ukrasna biljka, a zatim i u cilju poboljšavanja kvaliteta zemljišta i podizanja plantažnih šuma.

Pripada familiji Simaroubaceae, a rod Ailanthus obuhvata više od desetak vrsta. Jedna je od najbolje prilagođenih biljaka na kompleksne ekološke uslove zagađenih gradskih biotopa.

Raste čak iz pukotine u betonu

To je drvo srednje visine. Krošnja je u obliku kišobrana, pravilna i retka. Listovi su tamnozelene boje. Najbolje ga je saditi na površinama predviđenim za veće masive zelenila, a s obzirom na to da raste i na maloj količini zemljišta, pogodno je i za žardinijere.

Prilikom sađenja ovog drveta kao ukrasne biljne vrste, neophodno je obezbediti strogu kontrolu u cilju njenog zadržavanja na samo za to predviđenoj površini. Ukoliko se o tome ne vodi dovoljno računa, kiselo drvo vrlo lako postaje opasan korov, koji se brzo širi na napuštena staništa, a naseljava i nedovoljno negovane voćnjake i vinograde.

Kako su uslovi u kojima raste u svojoj postojbini suroviji nego kod nas, kiselo drvo se masovno javlja na svakom iole boljem staništu. Naseljava krajnje nepovoljne terene sa slabo razvijenim zemljištem, kao što su pesak, šut, glina, prostore zatrpane otpadom organskog ili neorganskog porekla. Obrazuje šumarke, u kojima su neke druge biljne vrste vrlo malo zastupljene ili ih uopšte nema. U odnosu na podlogu drvo nije izbirljivo i može da opstane, raste i normalno se razvija i na onim mestima na kojima druge vrste drveća ne uspevaju – u pukotinama zapuštenih kuća, pukotinama betonskih platoa i u asfaltu, pa čak i u slivnicima gradske kanalizacione mreže. Populacije koje se razvijaju na napuštenim staništima su stabilne i progresivne, jer biljka svake godine proizvodi ogromnu količinu semena s jedne strane, a s druge strane na ovakvim staništima aktivnost čoveka je minimalna ili izostaje.

Kiselo drvo, naprosto, obožava urbanu sredinu, odlično podnosi aero-zagađenje, kao i različite druge oblike zagađenja. O tome svedoče listovi kiselog drveta koji su potpuno biološki aktivni i zdravi, i na kojima nema vidljivih makroskopskih i mikroskopskih oštećenja.

Kome smetaju ovi zeleni gorostasi preporučuju se mere za suzbijanje korova na napuštenim staništima, u voćnjacima i vinogradima i redovno sprovođenje mera zaštite bilja.

Bez obzira na negativne posledice nekontrolisanog i prekomernog širenja, mora se ipak napomenuti da kiselo drvo ima biološke osobine kao i sve druge biljke, od kojih je najvažnija – proizvodnja kiseonika.

Za kreme protiv insekata

Stoga u uslovima strogo kontrolisanog gajenja može da ima pozitivnu ulogu u funkcionisanju urbanog biotopa.

Kiselo drvo je moguće koristiti u spravljanju masti i krema za rasterivanje muva i komaraca, kao i melema za brže zaceljivanje rana, prilikom spravljanja paste za zube, pomade za zatezanje kože i brisanje bora, rastvora za jačanje zubnih desni, za čišćenje sluzokože usne duplje i ždrela od gljivice Candida, kao rastvor za ublažavanje upale krajnika i ždrela.