Nekoliko puta, kao student u Čikagu, kada se nisam dobro osećao, moja tetka Anastasija Vučinić Ermiš bi me odvela u ordinaciju dr Uroša Seferovića. Imala je visoko mišljenje o ovom doktoru pa je insistirala da idem samo njemu zbog dijagnoze i lečenja.

 Ovako u knjizi „Nezaboravni susreti”, (izdanje „Čigoja štampa”) ranko Mikašinović, jedan od vodećih slavista u Americi, nekadašnji predavač ruskog jezika i književnosti na univerzitetima u Nju Orleansu i Tulejnu, novinar „Glasa Amerike” duže od dve decenije, opisuje susret  s jednim od najznačajnijih ljudi iz srpske dijaspore u SAD.

Dr Seferović je bio „lični doktor” novinareve tetke i „nije bilo boljeg”.

„Vremenom sam otkrio da su ga njegovi pacijenti Srbi iz Čikaga izuzetno cenili i, naravno, zdušno preporučivali”.

Srpski Frenk Sinatra

Zapravo, početkom šezdesetih godina prošlog veka, bio je jedan od nekolicine srpskih doktora u gradu. Srbi, kao što je slučaj s većinom etničkih grupa, gravitirali su lekarima svog porekla. Zajedničko poreklo, maternji jezik i religijski identitet usađivali su osećaj bliskosti i poverenja.

Seferović je došao u Sjedinjene Države 1939. godine kao dvadesetogodišnjak s reputacijom mladog i zgodnog srpskog pevača i ličnosti s radija. Pre dolaska u Ameriku bio je jedan od najboljih pevača narodne muzike u Srbiji koji se često mogao čuti na državnom radiju.

„Majka mog prijatelja, koja je bila tinejdžer pre Drugog svetskog rata u Srbiji, rekla je da je među Srbima Seferović uživao reputaciju „srpskog Frenka Sinatre”. Kakav zavidan položaj”, zabeležio je još Mikašinović.

Zapamtio je i da se tokom prvog pregleda u njegovoj ordinaciji, Seferović dotakao svojih srpskih pacijenata i načinio upečatljivu opasku: „Oni nisu samo moji pacijenti, već i moji zemljaci i moram se brinuti o njima.”

Poznat i kao dr Sefer, često je lečio srpske pacijente besplatno.

„Video sam ga kao srdačnog čoveka i harizmatičnu ličnost. Bio je i uspešan doktor u SAD i čovek duboko privržen svom „starom kraju” i srpskom narodu”, navodi Mikašinović.

Rođen u Risnu 1919. godine, Seferović je došao u Sjedinjene Države 1939. godine iz Beograda. Pošto je ovde završio medicinske studije, otvorio je medicinsku praksu u Čikagu i predavao na Univerzitetu Nortvestern.

Kao žestoki antikomunista bio je uključen u srpsku emigrantsku politiku i predsedavao je, duže od dvadeset godina, tada značajnom organizacijom Srpske narodne odbrane koju je tokom Prvog svetskog rata osnovao Mihajlo Idvorski Pupin i koja je u to vreme imala sedište u Čikagu.

Dr Seferović je takođe bio bliski prijatelj kralja Petra Drugog.

„Sećam se da sam ih video zajedno krajem šezdesetih godina na političkom skupu održanom na izletištu manastira Svetog Save Srpske pravoslavne crkve u Libertivilu i Ilinoisu. To je bio dobro organizovan i impresivan događaj. U Libertivilu su se nalazili crkva, sedište eparhije, izletište i gostinske sobe, kao i naše glavno srpsko groblje. To je bio a i danas je jedan od glavnih srpskih centara u Americi”.

Uz Kralja Petra Drugog

O velikim srpskim praznicima, kao što je Vidovdan, više od deset hiljada ljudi bi se okupilo na imanju u Libertivilu kako bi slušali obraćanje Kralja Petra Drugog, vojvode Momčila Đujuća, Seferovića.

„Pošto sam se preselio u Nju Orleans, sve sam manje čuo o doktoru Seferoviću, ali on je ostao omiljen i uvažen među Srbima do kraja života. Umro je u Čikagu 1983. godine”, podseća Mikašinović.